Bunun üzerine, gidip hâlini Gözükızıl Mehmed Baba’ya anlattı. O da yüzünü kıbleye çevirip; “Seni Şam’da bir demirciye yollayacağım, o seni Mekke’ye götürür. Bana oradan ne hediye verirlerse onu da birlikte getir.” dedi. Adam gözünü kapattı. Gözükızıl eliyle itti. Gözünü açtığında kendini Şam’da târif edilen demircinin dükkanında buldu. Durumu demirciye anlattı. Demirci de; “Seni Medîne’de bir fırıncıya yollayacağım. O seni Arafat’a götürür.” dedi. Gözünü yummasını söyleyip eli ile itince, adam kendini Medîne’de buldu. Fırıncının yardımı ile Arafat’a çıktı. Hac farîzasını yerine getirdikten sonra fırıncının târifi üzerine Zemzem kuyusunun yanındaki zâtı buldu. Bu zât; “Gözükızıl’a söyle neden doğrudan doğruya göndermiyor da vâsıtalı yolluyor.” dedikten sonra Gözükızıl’a verilmek üzere bir kefen ve bir kap zemzem verdi. Hacıya gözlerini kapa deyince, o zât kendini Gaziantep’te buldu. Hacı hediyeleri Gözükızıl Mehmed Baba’ya verince; “Demek artık bize âhiret yolculuğu göründü. Kısa zaman sonra beni defnedersiniz.” dedi. Hacı eve gidince hanımı yine içeri almadı. Durumu Gözükızıl’a anlatınca; “Kâdıya git. O senin meseleni çözer.” dedi. O da hanımı ile kâdıya gitti. Kâdı nikahlarının devâm ettiğine dâir bir karar verdi. Ertesi gün Gözükızıl Mehmed Dede’nin yanına gittiklerinde vefât ettiğini gördüler ve bulunduğu yere defnettiler.

Gözükızıl Mehmedbaba bir Cumâ günü bir sokağın başında otururken minâreden ezânlar okunmaya başladı. Adamın biri; “Sen burada miskin miskin ne oturuyorsun. Namaza bile gitmezsin.” diyerek ileri geri bâzı sözler sarf etti. Gözükızıl Mehmed Baba yerinden kalkarak adama bir tokat vurdu. Adam o anda kendini Mekke’de buldu. Mehmed Baba’nın Beytullah’da namaz kıldığını gördü. Namazdan sonra birlikte dışarı çıktılar. Mehmed Baba bir tokat daha attı. Adam kendini Gözükızıl ile konuştuğu yerde buldu. Gözükızıl Mehmed Baba ona; “İşte biz böyle namaz kılarız.” buyurdu.