Altın olan taş
Ebü’l-Hasan-ı Şâzilî, memleketinden İskenderiyye’ye geldiğinde, o zamânın sultânı bir mektup yazarak kendisini dâvet etti.
Sultan, dâveti kabûl edip gelen Ebü’l-Hasan’a çok izzet ve ikrâm gösterip hürmette bulundu. Sonra İskenderiyye’ye, büyük bir saygıyla uğurladı. Sultâna, bir müddet sonra Ebü’l-Hasan-ı Şâzilî aleyhinde iftirâlarda bulundular. Öyle ki, sultan çok kızıp, muhâfızına, onu öldürme emrini verdi. Muhâfız, İskenderiyye’ye, Ebü’l-Hasan’ın huzûruna gelip sultânın emrini bildirdi ve; “Efendim, benim size çok hürmetim ve muhabbetim vardır. Sizin, Allahü teâlânın sevgili kullarından olduğunuza inanıyorum. Öyle bir şey yapınız ve söyleyiniz ki, sultan bu kararından vazgeçsin.” dedi. Bu sözleri dinleyen Ebü’l-Hasan-ı Şâzilî dışarı çıktı. Muhâfız da onu tâkib etti. Muhâfıza dedi ki: “Şu taşa bakınız!” Muhâfız, biraz önce taş olarak gördüğü cismin, şimdi altın olduğunu görerek hayret etti. Taş, Allahü teâlânın izniyle Ebü’l-Hasan-ı Şâzilî’nin teveccühleri ile altın olmuştu. Muhâfıza; “Bu taşı alıp sultana götürünüz. Beyt-ül-mâl hazînesine koysun.” buyurdu. Muhâfız altını alıp sultânın huzûruna gitti ve iftirâ durumunu anlattı. Bu hâdise üzerine sultan, İskenderiyye’ye kadar gelip Ebü’l-Hasan-ı Şâzilî’yi ziyâret etti. Özür diledi ve ona pekçok mal ve erzak gönderip, ihsânlarda bulundu. Fakat Şâzilî hazretleri hiçbir şey kabûl etmeyip; “Biz Rabbimizden başka hiç kimseden bir şey istemeyiz.” buyurdu.