Suriye’den Yemen’e, Yemen’den Endülüs’e göçen Benî Lahm kabîlesi mensuplarından Endülüslü kumandan Muhammed bin Abbâd’ın oğlu Kadı Ebü’l-Kâsım Muhammed tarafından Kuruldu. 1023 (H.414)’de bağımsızlığını kazandı. 1095 (H.488)’e kadar devâm etti.
Abbâdiler, İşbiliyye ve çevresinde hâkimiyet kurdular. Ebü’l-Kâsım Muhammed’in vefâtından sonra El-Mu’tedıd lakabıyla anılan oğlu Abbâd, pâdişâh oldu. El-Mu’tedıd, babasının, küçük berberî hânedânlarına karşı başlattığı savaşı sürdürdü. Hânedânlığın topraklarını büyük ölçüde genişletti. El-Mu’tedıd şâir olduğundan, edib ve şâirleri himâyesi altına aldı. Ölümünden sonra yerine oğlu El-Mu’temid geçti.
El-Mu’temid, saltanatının ilk yıllarında Benî Cevher hânedânlığını ortadan kaldırarak, Kurtuba’yı yönetimi altına aldı. Fakat diğer emirler gibi hıristiyan kralı Altıncı Alfonso’ya vergi ödemek mecbûriyetinde idi. Şâir olan El-Mu’temid, mîzâcı îtibariyle çok hassas olup, ziyâdesiyle dünyâya düşkündü. Sarayı, Endülüs’deki emirlerin sarayları arasında en lüksü idi.
Kastilla kralı Altıncı Alfonso’nun komutanlarından Rodrigo Diaz de Bivar, 1089 senesinde Abbâdîlere hücûm ederek, büyük bir yenilgiye uğrattı ve Abbâdî topraklarının büyük kısmını ele geçirdi. Bunun üzerine El-Mu’temid, Afrika’da hüküm süren Murâbıtların pâdişâhı Yûsuf bin Tafşîn’den yardım istedi. Bu yardım, hânedânlığının sonu oldu. Bu tehlikeyi gören ve kendisini îkâz edenlere, El-Mu’temid; “Kaştâle’de bir domuz çobanı olmaktansa, Afrika’da bir deve güdücüsü olmayı yeğ tutarım” cevâbını verdi.
Yûsuf bin Tafşîn, El-Mu’temid’in yardım dâvetini kabûl edip, Endülüs’ün Ez-Zallâkâ mevkiinde Altıncı Alfonso ile karşılaştı ve emri altındaki yirmibin kişilik orduyla mağlûb etti. Altıncı Alfonso canını zor kurtardı. Yûsuf bin Tafşîn, bu seferden sonra Afrika’ya geri döndü. Fakat bir süre sonra İspanya’nın verimli topraklarını ele geçirmek için müttefik sıfatıyla değil, fâtih sıfatıyla Endülüs’e geçti. 1090 (H.483) senesi Kasım ayında Gırnata’yı aldı. Bunu tâkib eden aylarda İşbiliyye ve diğer şehirleri de ele geçirdi. El-Mu’temid’i, Fas’ın Agmad kasabasına sürdü. Böylece bütün Endülüs müslümanları, Murâbıtların himayesine alındı. Son Abbâdî meliki olan El-Mu’temid, hayâtının geri kalan kısmını Agmad kasabasında sefil ve acınacak bir hâlde geçirdi. Nihayet 1095 senesinde öldü.

 1) El-Vesâîk; cild-7, sh. 232, 238
 2) Endülüs târihi; cild-2, sh. 5, cild-3, sh. 76
 3) Düvel-i İslâmiyye; sh. 25, 29, 48