İsmi, Abdullah veya İsmâil’dir. Cennet’le müjdelelenen ve Aşere-i mübeşşere denilen on sahâbîden biri. Abdurrahmân bin Avf’ın (r.anh) oğludur. Künyesi, Ebû Seleme’dir. 642 (H.22) senesinde Medine’de doğdu. 713 (H.94)’de yine orada vefât etti. 720 (H.102)’de vefât ettiğini söyleyenler de vardır.
Eshâb-ı kirâmdan bir çoğunu gören ve onların sohbetlerinde ve ilim meclislerinde bulunarak yetişen Ebû Seleme, Medine’de kendilerine Fukahâ-i seb’a adı verilen yedi büyük âlimden birisi oldu. Bu büyük âlimler, müslümanların dînî mes’elelerini çözer, onlara ilim öğretir, suâllerine, dindeki hükümlerini bildirerek fetva verirlerdi. Tabiînin büyüklerinden de ilim öğrenen Ebû Seleme; babası Abdurrahmân bin Avf, hazret-i Osman, Ebû Katâde, hazret-i Âişe, Ebû Hureyre, Hassân bin Sabit (r.anhüm) gibi sahâbîlerden ve Atâ bin Yesâr, Ca’fer bin Amr bin Ümeyye, Abdullah bin İbrâhim gibi Tâbiîn’den olan zâtlardan hadîs-i şerîf rivayet etti. Hadîs ilminde büyük bir âlim, güvenilir ve sağlam bir râvî olan Ebû Seleme’den de; oğlu Ömer, Sa’d bin İbrâhim, Abdülmecîd bin Süheyl, Urve bin Zübeyr ve daha bir çok hadîs âlimi hadîs-i şerîf rivayet ettiler. İbn-i Sâd, Tabakât’ında, onun Medîneli hadîs âlimlerinin ikinci tabakasından olduğunu bildirmiştir. Onun hadîs ilmindeki yüksek derecesini ve güvenilirliğini, muasırları ve kendisinden sonra gelen pek çok hadîs âlimi takdirle anmışlardır.
Ebû Seleme, hadîs ilmindeki yüksek derecesi yanında, fıkıh ilminde de ictihâd derecesinde idi. Sa’îd bin As, Medîne’ye vâli olunca, kendisini kadılığa getirmek istediyse de kabul etmedi. 712 (H.94)’de yetmişiki yaşında iken Medine’de vefât etti.
Rivayet ettiği hadîs-i şerîflerden bâzıları:
“Bütün çocuklar müslümanlığa elverişli olarak dünyâya gelir. Bunları sonra anaları, babaları Hıristiyan, yahûdî ve dinsiz yapar.”
“Her kim Allah’a ve âhıret gününe îmân ediyorsa, ya hayır konuşsun yâhud sussun. Her kim Allah’a ve âhıret gününe îmân ediyorsa, komşusuna ikrâm etsin! Her kim Allah’a ve âhıret gününe îmân ediyorsa, misafirine ikrâm etsin!”

 1) Tehzib-üt-tehzîb; cild-12, sh. 115
 2) Kamûs-ül-a’lâm; cild-1, sh. 726
 3) Tam İlmihâl Seâdet-i Ebediyye; sh. 1002
 4) Tezkiret-ül-huffâz; cild-1, sh. 63
 5) Tehzîb-ül-esmâ vel-luga; cild-2, sh. 240
 6) İslam âlimleri Ansiklopedisi; cild-2, sh. 172