Asrının önde gelen târihçi ve edîblerinden idi. İsmi Ömer bin Muzaffer, künyesi Ebû Hafs olup, ibn-ül-Verdî diye meşhûr olmuştur. Zeynüddîn lakabıyla ve el-Ma’rî nisbesiyle bilinir. 1291 (H.690) senesinde Suriye’nin Ma’arretü’n-Nu’mân şehrinde doğdu ve 1348 (H.749) yılında Haleb’de vefât etti.
Küçük yaşından itibaren ilim tahsiline yönelen İbn-ül-Verdî, ilk tahsîlini Ma’arretü’n-Nu’mân’da gördü. Daha sonra Hama’da Kadı Şerefüddîn el-Bârzî’den, Haleb’de ise Hatîb Fahr’dan fıkıh öğrendi. Keskin zekâsı ve yüksek ilmiyle az zamanda meşhûr olup, Haleb kadısı İbn-ün-Nâkib’in müşavirliğine tâyin edildi. Nahiv ve edebî ilimlerde de asrının meşhûrları arasında yer aldı. Kadı müşavirliğinden sonra bir müddet Menbec kadılığı yaptı. Gördüğü bir rüya üzerine bu vazifeden ayrılıp ibâdet ve tâata yöneldi. Araştırma yapmaya ve eser yazmaya başladı. Bu arada pek çok şiirler de yazdı. Sarf, nahiv, târih, fıkıh ve tasavvuf konularında eserler verdi. Bütün İslâm âlemini etkileyen büyük bir veba salgını esnasında bu hastalığa tutularak Haleb’de vefât etti.
Yazdığı eserleri şunlardır: 1- Ravd-ul-menâzır; Târih ilmine dâirdir. Tetimmet-ül-Muhtasar fî-Ahbâr-il-Beşer adıyla da bilinen bu eseri meşhûr olup, Ebü’l-Fidâ’nın târihi üzerine yazılmış bir muhtasardır. İbn-ül-Verdî’nin vefât ettiği seneye yâni 1349 (H.749)’a kadar olan hâdiseler anlatılmıştır. İki cild hâlinde neşredilmiştir. 2- El-Behçet-ül-Verdiyye: Abdül-Gaffâr bin Abdülkerîm el-Kazvînî’nin el-Hâviyü’s-Sagîr adlı fıkha dâir eserinin manzum şekli olup, beşbin beyttir. 3- Dav-üt-Dürre: İbn-i Mûtî’nin Elfiyesi üzerine yazdığı şerhidir. 4- Şerh-i Elfiyet-i İbn-i Mâlik: İbn-i Mâlikin sarf ve nahivde meşhûr olan Elfiyesi üzerine yazdığı şerhidir. 5- El-Mesâil-ul-müzehhebe fil-mesâil-il-mülakKâbe el-Verdiyye fil-ferâid: Mîrâs hukukuna dâir manzum bir eserdir. 6- Mantık-ut-Tayr: Tasavvufa dâir bir eserdir. 7- Şihâb-üs-sâkib vel-azâb el-Vâkıf: Tasavvufa dâir bir eserdir. 8- Fevâid-ül-fıkhiyye, 9- Kasîdet-ül-Lübâb fî ilm-il-i’râb, 10- Şerhu Kasîdet-il-lübâb, 11- Ebkâr-ül-Efkâr, 12- İhtisâru mülhat-il-i’râb, 13- Ercûzetün fî ta’bir-il-menâmât, 14- Ercûzetün fî havâss-il-ahcâr. Harîdet-ül-Acâib adlı coğrafyaya ait eser de yanlışlıkla İbn-ül-Verdî’ye isnat edilmektedir. Bir çok hurafeler ihtiva eden ve Mısır’da basılan bu eser, Necmüddîn Ahmed el-Harrânî tarafından yazılmış olan Câmi-ul-Fûnûn’dan aynen alınmıştır. Bu eser, onbeşinci asırda yaşayan ismi ve nisbesi aynı olan başka bir İbn-ül-Verdî’ye aittir.

 1) Et-Ta’rifü bil-müverrihîn; sh. 188
 2) Dürer-ül-Kâmine; cild-3, sh. 195
 3) Buğyet-ül-Vuât; cild-2, sh. 226
 4) Tabakât-üş-Şâfiiyye; cild-10, sh. 373
 5) Şezerât-üz-zeheb; cild-6, sh. 161
 6) Fevât-ül-Vefeyât; cild-3, sh. 157
 7) El-A’lâm; cild-5, sh. 67
 8) Esma-ül-müellifîn; cild-1, sh. 789
 9) Kâmûs-ul-a’lâm; cild-1, sh. 676
10) İslam Alimleri Ansiklopedisi; cild-11, sh. 4