Lügatte; terk eden, ayrılan, bırakan kimse mânâlarına gelen Râfızî veya râfızîlik, İmâm-ı Zeynelâbidîn’in vefâtından sonra oğlu Zeyd’den ayrılarak, Eshâb-ı kirâm düşmanlığında taşkınlık gösteren; Hazret-i Ebû Bekr ve Hazret-i Ömer’in halîfeliklerini reddedip kabûl etmeyen kimselerin mensûb olduğu fırka.
Kaynaklarda, İmâmiyye’nin diğer bir adı olarak da zikr edilen râfızîlik; İmâm-ı Zeynelâbidîn’in vefâtından sonra ortaya çıktı. Hazret-i Ali’ye sevgide aşırılık gösterip, diğer Eshâb-ı kirâma düşmanlık edenler, Zeynelâbidîn’in oğlu Zeyd’in etrâfında toplandılar. Emevîlerin Irak vâlisi Yûsuf Sekâfî ile harb etmeye giderken bir kısmı Zeyd’e; “Ebû Bekr ve Ömer’e düşman ol!” dedi. O da; “Büyük dedem olan Resûlullah’ın sallallahü aleyhi ve sellem sevdiği kimselere düşmanlık edemem” cevâbını verdi. Bahâne arayan bu grub, Zeyd’den ayrıldı. Zeyd, bunlara ayrılanlar mânâsına Râfızî dedi. Ayrılanlar ise, kendilerine İmâmiyye adını verdiler. Resûlullah’dan sonra hilâfetin, Oniki İmâm’ın hakkı olduğunu iddiâ eden râfızîler; daha sonraki asırlarda siyâsî bir görüş hâline gelerek, varlıklarını günümüze kadar sürdürdüler.

 1) Makâlat-ül-İslâmiyyîn; sh. 10
 2) El-Fark Beyn-el-fîrâk; sh. 15
 3) Rehber Ansiklopedisi; cild-14, sh. 259
 4) Hak Sözün Vesikaları; sh. 48
 5) Tuhfe-i isnâ aşâriyye (Abdülazîz Dehlevî, İstanbul-1988)
 6) Redd-i Revâfıd (İmâm-ı Rabbânî, İstanbul-1982)
9. cild