Resûlîlerin ataları, Eyyûbîlerin Yemen şubesinin kurucusu ve Selâhaddîn-i Eyyûbî’nin kardeşi Turan Şâh ile birlikte, 1174 (H.570) senesine doğru Yemen’e gelmişlerdir. Resûlîlerin ataları Muhammed bin Hârun isminde bir Türkmen idi. Aşîreti ile berâber Bağdâd’a gidip, Abbâsî halîfesinin hizmetine girmişti. Abbâsî halîfeleri, bu zâta elçilik vazifesi verdiler. Mısır ve Şam taraflarına elçi olarak gidip gelmesi dolayısıyla zamanla kendisine elçi mânâsında Resûl denildi. Sonraları Bağdâd’da çıkan bir isyân üzerine, Resûl âilesini alıp Mısır’a gitti. O zaman Mısır’a hâkim olan Selâhaddîn-i Eyyûbî bu meşhûr şahsa iyilikte bulunup himâye etti. 1174 (H.570) senesinde Resûl (elçi) lakabıyla meşhûr Muhammed bin Hârun’un oğlu Ali bin Resûl’ü üç oğlu ile birlikte Yemen’e gönderdi. Kardeşi Turanşâh’a bunlara alâka ve himâye göstermesini tenbih etti. Böylece kendilerine babalarının lakabı sebebiyle Resûlîler denilen bu âile Yemen’e yerleşti ve Eyyûbîlerin hizmetinde çalıştılar.
Ali bin Resûl, Eyyûbîler tarafından 1228 (H.625) senesinde Mekke’ye vâli tâyin edildi. Daha sonra da Eyyûbî hükümdârı Melik Mes’ûd’un vekili olarak Yemen’i idâre etti. Ali bin Resûl’ün oğlu Melik-ül-Mensûr Nûreddîn Ömer, 1229 (H.626) senesinde hâkimiyeti tamâmen ele geçirip bağımsızlığını îlân etti. Zebîd’i başkent yaptı. Tâiz ve San’a’yı Zeydîlerden aldı. Yemen’i, Abbâsî halîfesinin vekili olarak idâre ettiğini iddiâ etti. Hicaz’dan Hadramut’a kadar hâkim oldu. 1250 (H.648) senesinde öldürüldü. Yerine oğlu Melik Muzaffer geçti. Melik Muzaffer, uzun müddet hüküm sürdükten sonra 1295 (H.694) senesinde Taiz’de vefât etti. Taiz’de Muzafferiyye Câmii’ni yaptıran Melik Muzaffer, Mısır Memlûk Sultânı Kalâvun’la iyi münâsebetler kurdu.
Melik Muzaffer’in vefâtından sonra yerine oğlu Eşref Ömer geçti. Fakat kısa bir müddet sonra 1297 (H.696)’da öldü. Yerine kardeşi Melik Dâvûd geçti. Bunun devrinde Yemen ve Mısır arasında işbirliği daha da kuvvetlendi. Melik Dâvûd, Şafiî mezhebine tâbi olup, ilim ile meşgûl oldu. Kütüphane kurmaya önem verdi. Kütüphanesinde yüzbin kitabın bulunduğu söylenirdi. İlme önem verip, âlimleri himâye eden Melik Dâvûd 1321 (H.721) senesinde ölünce, yerine oğlu Mücâhid geçti. Fakat bir müddet sonra öldürüldü ve yerine efdal Abbâs seçilerek 1377 (H.778) yılına kadar iktidârda kaldı (Bkz. Resûlî). Yerine oğlu Eşref İsmâil geçtiyse de, memlekette devâmlı karışıklıklar oldu. Zeydî imâmları devâmlı isyânlar çıkardılar. Bu karışıklıklar 1454 (H.858) senesinde Resûlîler Devleti’nin yıkılmasına kadar devâm etti.
 Resûlîler devrinde en önemli gelir kaynağı ticâret idi. Ticâret ehlinin devlet içinde önemli bir yeri vardı. Ayrıca ticâret için Yemen’e gelenlere çok yardım ve alâka gösterilirdi. Hindistan’dan Yemen’e deniz yoluyla ticâret eşyâsı gönderiliyordu. Çin’den de Yemen’e bir elçi gelmişti. Diğer taraftan Yemen’e çalışmaya gelen Mısırlı ve Suriyeli san’atkârlara yüksek maaş verilir ve yakın alâka gösterilirdi.
Resûlîler’de; devletin en yüksek derecedeki vazifelisi nâib, vezir, hâcib, özel kalem kâtibi, ordu kâtibi ve Beyt-ül-mâl emîri idi. Yemen hükümdârları, saray teşrifâtında ve kıyâfette Memlûk sultanlarını taklid ediyorlardı. Bu o derecede idi ki mektubların üzerine attıkları imzâlarda bile benzerlik görülürdü. Bu imzâda verdiği nîmetlerden dolayı Allahü teâlâya şükreden (kul) mânâsına gelen “Eşşâkirü lillah ale’n-ni’me” ibaresi yer alırdı.

1) The Muhammadan Dynasties; sh. 99
2) Düvel-i İslâmiyye; sh. 130
3) El-Ukûdu’l-Lü’lüyye fi ahbâr-id-devlet-ir-resûliyye
4) Tam İlmihal Seâdet-i Ebediyye; sh. 116, 504, 698