Kurucuları Abdurrahmân’ın babası olan Rüstem’e nisbetle Rüstemîler veya Rüstemoğulları adıyla anılmışlardır.
Sekizinci yüzyılda Kuzey Afrika’da yaşayan Berberîlerin çoğu, Eshâb-ı kirâm düşmanlığı fikri üzerine kurulan hâricîliği benimsediler. Hâricîliğin bir kolu olan ve Abdullah bin İbâd’a uyanların mensûb olduğu ibâdiyye fırkasının fikirleri, şimdiki merkezi Trablus olan Cebel-i Nefûse’deki Zenâte Berberîleri arasında yayıldı. Bu sıralarda Emevîlerden Abbâsîlere intikal devresinde olan İslâm topraklarında tam bir âsâyiş ve otorite mevcûd değildi. Bundan da istifâde eden Cebel-i Nefûse’de yaşayan hâricî Berberîler, 758 (H.141)’de Kayravan’ı zabtettiler. Bu sırada, İran asıllı vâli Abdurrahmân bin Rüstem, etrâfına bir grup ibâdî haricî toplayarak Batı Cezâyir’e kaçtı. Üç yıl sonra merkezi Tâhert olmak üzere bir haricî devleti kurdu. İbâdîler arasında şöhreti artan Abdurrahmân bin Rüstem, 777 (H.160)’da Kuzey Afrika’da bulunan bütün ibâdîye mensûblarının imâmı oldu. Merkezi Tâhert olan Rüstemîler Devleti’nin sınırları Aures, Güney Tunus, Trablus ve güneyde Fizan’a kadar genişledi. Bu bölgelerde bulunan bütün hâricîler, Rüstemî’lerin manevî reîsliğini kabûl ettiler. Batıdaki İdrisîler ve doğudaki Ağlebîlerle mücâdele eden Rüstemîler, zaman zaman Endülüs Emevîleri ile ittifâk kurup, onlardan yardım gördüler. Fakat hazret-i Fâtıma’nın soyundan geldiklerini iddiâ eden Eshâb-ı kirâm düşmanı Fâtımîlerin Fas’ta ortaya çıkması, diğer hânedânlar gibi Rüstemîler için de tehlike teşkîl etti. Büyük Sahrâ’daki kervân yollarından birinin kuzey ucunu teşkil eden; ticâret merkezi, aynı zamanda bütün Kuzey Afrika’daki hâricîlerin toplanma, haberleşme ve idâre merkezi olan Tâhert, 909 (H.296)’da Fatımî dâîsi Ebû Abdullah tarafından işgâl edildi. Fâtımîler tarafından pekçok Rüstemî katledildi. Geri kalanları da güneye kaçırarak dağıldılar. Böylece, yüzelli seneden fazla hüküm süren Rüstemîler hânedânı son buldu.

1) İbn-i Haldûn; cild-1, sh. 154
2) Beyân-ül Muğrib; cild-1, sh. 150
3) Kitâb-üs-sire ve Ahbâr-ül-eimme
4) Kâmûs-ül a’lâm; cild-3, sh. 2277