İsmi, Abdülmelik bin Muhammed bin İsmâil es-Se’âlebî, künyesi Ebû Mensûr’dur. Mesleği sebebiyle Se’âlebî lakabı ile meşhûr oldu. 961 (H.350) senesinde Nişâbur’da doğdu. Pek çok âlimden ders alıp, ilimde yükseldi. Bilhassa Arab dili ve edebiyâtı ilimlerinde pek meşhûr oldu ve kıymetli eserler yazdı. Asrının âlimleri arasında, eser yazanların en büyüğü idi. 80 yaşlarında 1038 (H.429) senesinde vefât etti.
Se’âlebî, önceleri topladığı tilki derilerinden kürk yapıp satardı. Arabça Sa’leb = tilki kelimesine nisbetle Se’âlebî lakabı verilmiştir. İlim öğrenmek arzusu üzerine memleketindeki âlimlerin ilim meclislerine devâm etti. Arabça’nın lügat ve edebiyât bilgilerinde söz sâhibi oldu. Eserlerini nesir ve nazım ile yazmada, zamânındaki âlimlerin en üstünü oldu. Yetîmet-üd-dehr ismindeki eserinde, asrındaki edîb ve şâirlerin hâl tercümelerini, onların lehindeki ve aleyhindeki beyânları ifâde eden şiirleri toplamış ve ayrıca birçok belde halkının güzel hâllerinden bahsetmiştir. Bundan başka, daha birçok eser yazdı. Eserlerinin çokluğu sebebiyle, zamânında İmâm-ül-musannifîn yâni kitap yazanların en büyüğü diye anıldı.
Ez-Zaîre kitabının sâhibi İbn-i Beşsâm, onun için; “O, kendi devrindeki ilimde yükselenlerin reisi, çeşitli nesir ve şiirleri toplayan, zamânındaki müelliflerin başı, muasırlarının verdiği hüküm sebebiyle musanniflerin imâmı idi. Adı dillere destân oldu. İlim yolunda pek çok seyahat yaptı. Şarkta ve garbta, karanlıklarda yıldızların parlaması gibi, her yeri aydınlatan eserleri dört bir tarafta meşhûr oldu ve üstünlüğünü herkes kabûl etti” demektedir.
Başlıca eserleri şunlardır:
1- Yetîmet-üd-dehr fî mehâsin-i ehl-i asr: Matbu olan bu eseri Arab edebiyâtı târihi için pek kıymetlidir. Ansiklopedik bir mâhiyeti taşımaktadır.
2- Ehâsinü kelâm-in-Nebiyyi ves-Sahâbeti vet-Tâbiîn ve mülûk-ül-Câhiliyye ve mülûk-ül-İslâm. 3- El-Leâlî ved-dürer. 4- Erba’u mesâil-i müntehibe (Müntehâbâtü kitâb-it-temsil vel-muhâdara, el-Mübhec, Sihr-ül-belâga ve sirr-ül-berâ’a, en-Nihâyetü fil-kinâye). 5- El-İ’caz vel-îcâz (veya el-Emcâr vel-İ’câz). 6- El-Kitâb-ül-emsâl müsemmâ bil-ferâid vel-kalâid (veya el-Ikd-ün-nefîse fî nüzhet-il-celîs). 7- Berd-ül-ekbâd fil-a’dâd, 8- Simâr-ül-kulûb fil-mudâfî vel-mensûb, 9- Hâss-ül-hâs, 10- Risâletün fî mâ cerâ beyn-el-Mütenebbî ve Seyfüddevle, 11- Sirr-ül-edeb fî mücârâ lugat-il-Arab, 12- Gurer-ü ahbâr-il-mülûk-il-Fars ve siyerihim, 13- Fıkh-ül-luga ve Sırr-ül-Arabiyye, 14- El-Kinâyetü vet-ta’rîz, 15- Letâif-ül-me’ârif, 16- El-müennes-ül-vâhid fil-muhâdarât, 17- El-Letâif vez-zerâif, 18- Mir’ât-ül-mürüvvet, 19- Mekârim-ül-ahlâk, 20- Men gâbe anh-ül-mutrib, 21- El-Müntehıl (Müntehâbât-ı min fuhûl-iş-şu’arâ-il-Arab), 22- El-maksûr vel-Memdûd, 23- Nesr-ün-nazmi ve hıll-ül-akd, 24- El-Gılmân, 25- Eş-Şekvâ vel-’Itâb, 26- Tuhfet-ül-vüzerâ, 27- Lübâb-ül-edeb, 28- Tabakât-ül-mülûk, 29- Nesîm-üs-sihr.

1) Vefeyât-ül-a’yân; cild-3, sh. 178
 2) Şezerât-üz-zeheb; cild-3, sh. 246
 3) El-Bidâye ven-nihâye; cild-12, sh. 44
 4) Miftâh-us-seâde; cild-1, sh. 262
 5) Mirat-ül-mürüvvet
 6) El-İ’câz-ül-îcâz
 7) İslam Âlimleri Ansiklopedisi; cild-5, sh. 307